Reisverslag van onze « Infantils » (Under 14) naar San Esteve Sesrorives – Spanje

Van 22 tot 28 juli zijn we met onze miniemen/pupillen naar het tornooi “Fiesta Major” in San Esteve Sesrovires in de buurt van Barcelona getrokken. Hierna volgt een reisverslag.

Na het afscheid en een vlotte reis met de trein (altijd een beetje reizen) konden we in Zaventem niets anders doen dan rustig het vliegtuig afwachten. We waren zeer gelukkig dat iedereen door de veiligheid geraakte. De sfeer zat er direct in, en onze groepsgeest werd onmiddellijk gesmeed.

Bij aankomst in Barcelona kon iedereen zonder scheuren zijn bagage terugvinden. Enkel 2 van de 6 DUVELS die we voor onze lokale begeleider hadden meegenomen hadden het flesje gewisseld voor de valies van Geert. Alle kleren vol bier: “’t was van op de vlieger!!”

Mark DeKeyser (ex-inwoner van Belle) stond ons zoals afgesproken op te wachten en bracht ons naar SAN ESTEVE SESROVIRES. Rond 01.00u kwamen we daar moe en voldaan aan en installeerden we ons in onze sauna. Op het onderdeel nachtrust moest nog wat worden geoefend, maar daar hadden we de volgende dagen kans toe.Uitstap naar Barcelona

Na een stevig ontbijt direct tijd voor onze portie cultuur. Vlekkeloos met de trein en Metro naar Barcelona centrum waar we een dagje rondslenterden…

In de voormiddag een bezoek aan het Parc Guel met de meesterwerken van Gaudi. Daarna via de Sagrada Familia naar de “Rambla “ en de “Rambla de Mar”

De openingceremonie wordt in San Esteve serieus aangepakt. Toespraken van de president van de club en van de burgemeester. Het tornooi maakt deel uit van een lokale feestweek, dus het feest moet verdergaan. In heuse Olympische stijl werd een parade gelopen met op kop een Braziliaanse steelband en vuurspuwers en daarna al de verschillende landen. De lokale bewoners zullen het geweten hebben. Na de parade een heus vuurwerk en voor de tieners een disco. Niettegenstaande de disco net naast onze kamer was, legden onze helden toch snel het bijltje.

Zaterdag 24 juli 2010

Eerste wedstrijd tegen Juan Comenius.(Valencia)

Voor het eerst tussen de Spaanse lijnen, dus de stress was duidelijk merkbaar. Onze tegenstander was fysiek ietwat groter, maar daar trokken onze “Infantil” zich niets van aan. Eenmaal gewoon aan het speelveld wisten onze spelers een 5 –3 voorsprong uit te bouwen. Door de grootte van de tegenstand waren de contacten nogal zwaar voor onze mannen (die toch wat getekend waren door gebrek aan slaap). Door het afblazen van de wedstrijd net bij een vrije poging vanop de cirkel gingen we rusten met een 5-6 achterstand. De tweede helft begon nogal loom, en voor we het wisten stonden we op een respectabele achterstand. Uiteindelijk verloren we met 11-16.

Tweede wedstrijd tegen de thuisploeg San Esteve. Deze wedstrijd kende heel wat persbelangstelling: Interviews met het lokale TV station en een volledige captatie van de wedstrijd. Onder een loden zon begonnen onze Infantils sterk aan de wedstrijd. Ze hadden de afweer onder controle en legden enkele knappe aanvals-combinaties op het beton. Toen de tegenstander hoger begon te verdedigen sloop er blijkbaar wat twijfel in de ploeg. San Esteve kon op verder oprukken. Ondanks twee gemiste strafworpen gingen we rusten (een volle minuut) met een 7 – 5 stand voor Esteve. Na de rust leek het moeilijk om de troepen wilskrachtig te houden. Een aantal kopjes gingen mede door de hitte een beetje hangen. Nog enkele flitsen konden worden tevoorschijn getoverd, maar we moesten onze meerder erkennen met 15 – 8. Eventjes wat psychologische wonderzalf gebruiken, en morgen is er een andere dag. Straks naar het moddergevecht gaan kijken (het heeft hier in 5 weken niet geregend, dus dat wordt interessant)

Zondag 25 juli

Deze morgen konden onze helden in de overdekte hal aantreden. De relatieve koelte gaf hen in alle geval meer dash. Tegen de jongeren van San Boi ging het gelijk op tot 3-3. Er zat bewegelijkheid in de ploeg, en er werd gewerkt voor elkaar. Door een aantal domme en slechte passen geraakte de geoliede machine uit haar ritme, en moesten we rusten met een 10-5 achterstand. De tweede helft was een kopie van de eerste. Goed begonnen, balverlies en gemiste penalty’s waardoor er toch stilaan weer een gaatje ontstaat. Uiteindelijk werd het 16-7.

De tweede wedstrijd mochten we zelfs aantreden op Centre Cort. Binnen en op een echte vloer. Je zag duidelijk dat onze spelers dit beter gewend waren. De bal ging sneller rond, en de schijnbewegingen vlogen de tegenstand om de oren. Er werd gehandbald. Ook de tegenstrever liet zich niet onbetuigd, en met een blok graniet van 2 koppen groter op pivot, legden ook zij een snel aanvalsspel op de mat. Uiteindelijk werd het 16-23. We weten nu in elk geval wel waar we het komende seizoen op moeten trainen.

Na de maaltijd en de welkome siësta dan maar een activiteit die zich beter leent in de zon: zonnebaden en zwemmen. In San Esteve hebben ze een “Krokkebaas”, en dit is een welkome afwisseling. We hebben met de uitbaters een prijsken afgesproken, en vanaf nu zijn we hier niet meer weg te denken.

Maandag 26 juli.

Gisterenavond zijn we na het avondmaal nog eens de lokale cultuur gaan opsnuiven. De lokale dansclubs brachten een flamencospektakel ten beste. Onze jongens en meisjes keken belangstellend toe, en toonden ’s avonds in de straten van San Esteve dat ze moeiteloos in de cultuur inpassen.

Deze morgen moesten we vroeg aan de slag. Na een zwoele nacht is dit even schrikken, zo vroeg opstaan, maar voordeel is dat het lekker koel is om buiten te spelen. Blijkbaar zijn onze spelers min of meer aangepast aan de temperatuur en het ritme, want ze speelden hun beste wedstrijd.

Jammer genoeg verloren we Wout tijdens de wedstrijd met een armbreuk. Gelukkig werkt het gezondheids-systeem hier correct. Een uur na aankomst in het lokale hospitaal waren we alweer vertrokken met een mooie gips.

Dinsdag 27 juli

Vandaag konden we wat langer uitslapen, en dat was voor onze helden geen probleem. Daarna werden we verwacht in ons privé zwembad om wat af te koelen voor onze laatste wedstrijd.Het is jammer dat we moeten vertrekken, want onze “Infantils” gingen goed mee. Je ziet dat ze gewoon zijn aan de warmte, het terrein en elkaar. Via een ruststand van 7-7 konden we meegaan naar 10 -10 op 2 minuten van het einde. Je zag dat de extra training van vorige avond vruchten had afgeworpen. Door de vermoeidheid en gemiste shots moesten we genoegen nemen met 13-10. Jammer dat we Wout (gekwetst) en Thomas moesten missen.

Vanavond hebben we nog een kleine opdracht om alles terug in de koffers te krijgen, maar dat kan geen groot probleem worden. (misschien enkel de vraag in welke koffer hoort wat?)

Guido heeft zich ondertussen al opgemaakt voor de slotplechtigheid van deze avond. Het zal weer wat worden.

Woensdagmorgen moesten we al om 03.30u uit de veren, terwijl de rest van de tornooigangers nog aan het bekomen waren van de afscheidsfuif, stuifden wij al naar de luchthaven. Snel nog een zelf ineengeflanst ontbijt (voor sommigen leek het wel ontbijt aan bed) en dan op het vliegtuig. Hoewel er eerst heel wat commotie was rond de vraag “Wie zit naast wie?” werd er geen woord gezegd. Sommigen moesten aan de gate zelfs worden wakker geschud door de stewardess. In Lebbeke werden we opgewacht door ouders en familie, en kon iedereen moe maar voldaan gaan bijslapen: Een illusie armer, maar een ervaring rijker.

’t Was tof, bedankt

Geert, Guido en Jo